
Хәтеремдә, 2015 йылдың июль баштарында Ирек Кинйәбулатов менән ошо скверҙа осрашҡайныҡ, тыуған яғыбыҙға – Ҡырмыҫҡалы районына “Сыңла, салғы!” тигән байрамға барырға йыйынғанбыҙ. Машина көткән арала Ирек ағай менән әйләнә-тирәне йөрөп сыҡтыҡ, ул мине ошо имән янына алып килде.
– Был ағастың йәше 200 йыллап барҙыр, ни генә күрмәгән дә ни генә кисермәгән был үҫемлек, әммә әсеһе-һыуығы ла, ел-ямғыры ла ҡаҡшата алмаған уны, күкрәген киреп, сатыр-сатыр ботаҡтарын йәйеп һаман үҫә бирә, күккә үрләй. Үкенескә ҡаршы, әҙәм затына бындай мөмкинлек бирелмәгән, йә сир аяҡтан йыға, йә берәй төрлө бәлә-ҡаза гүргә индерә, – тип хисләнеп алды ағайыбыҙ. Мин уны ошо урында фотоға төшөрҙөм.